Toen ik bijna drie jaar als leidinggevende werkte, veranderde de organisatiestructuur. Er kwamen nieuwe rollen, nieuwe kansen, en ik vroeg me af welke rol ik écht voor mezelf zag. Ik solliciteerde op een hogere leidinggevende functie. Vol ambitie, maar tegelijkertijd zat nik ook nog vol twijfel.
Tijdens het sollicitatiegesprek merkte ik het al; dit gesprek loopt niet lekker. Ik kwam niet uit de verf zoals ik had gehoopt. Niet omdat ik het niet kon, maar omdat ik diep vanbinnen niet geloofde dat ik er geschikt voor was. Ik maakte mezelf kleiner dan nodig, en dan bedoel ik niet alleen tijdens dit gesprek. Overal waar ik kwam paste ik me aan aan de verwachtingen en behoeften van anderen. De angst om te falen, om teleur te stellen of afgewezen te worden, zat dieper dan ik wilde toegeven. Mijn bescheidenheid en zelftwijfel stonden mijn groei in de weg. En na dit teleurstellende sollicitatiegesprek was voor mij het punt bereikt. Ik verlangde ernaar om steviger te staan in mijn leiderschap, mijn waarden uit te dragen en mijn visie helder te laten horen, zonder me daarvoor te verontschuldigen.
Eerdere coaching had zich vooral gericht op gedrag. Praktisch, nuttig ook, maar het raakte de kern niet. Dit keer voelde ik: ik moet echt aan mezelf werken. Niet nog een trucje leren, maar begrijpen wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe. Waar ik eerst dacht dat ik een therapeut nodig had, wees mijn leidinggevende me op The Women’s Leadership Program. Zij herkende mijn patronen, had zelf dit leiderschapsprogramma gevolgd en wist wat de impact van dit programma kon zijn. Dankzij haar kreeg ik de kans om dit pad ook te bewandelen.
Wat ik daar ontdekte, raakte me dieper dan ik had verwacht.
Ik kwam erachter dat ik eigenlijk niet goed wist wie ik zelf was. Dat klinkt misschien vreemd voor een volwassen vrouw in een leidinggevende positie, maar het was de waarheid. Ik had zo lang geleefd naar de behoeften en verwachtingen van anderen dat ik mezelf was kwijtgeraakt. De frustratie en onmacht die ik voelde, kwamen voort uit het feit dat ik voortdurend een rol speelde. Ik was niet authentiek. Ik cijferde mezelf weg.
Het traject bracht me dichter bij mezelf.
Laag voor laag mocht ik afpellen wat niet van mij was. Ik kreeg inzicht in mijn overtuigingen, mijn angst voor afwijzing, mijn drang om het goed te doen voor iedereen behalve voor mezelf. Mijn grootste inzicht? Dat ik iets te bieden heb. Ik voel nu dat ik van waarde ben. Niet omdat ik iets presteer of voldoe aan de verwachtingen van een ander, maar simpelweg omdat ik ben wie ik ben.
Dat besef, vooral dat gevoel, veranderde alles.
Aan het einde van het traject ging het paradoxaal genoeg niet goed met me. Ik was emotioneel, het voelde donker en zwaar. Ik sliep slecht, zat in een negatieve spiraal en baalde ervan. Ik dacht dat ik niet het maximale uit het programma had gehaald. Totdat ik me realiseerde dat juist dát moment mijn keerpunt was. Het moment waarop alles in mij schreeuwde: “Zó doen we het dus niet meer!”
Een situatie op mijn werk zoog me volledig leeg.
In plaats van door te gaan en me aan te passen, legde ik het op tafel ‘zo ga ik niet meer verder’. Ik gaf mijn grens aan. In volledige kwetsbaarheid. Zonder masker. Zonder rol. Dat was spannend, maar het bracht een enorme positieve omslag. Niet alleen verbeterde de situatie zelf, ik voelde voor het eerst hoe stevig ik stond. Alles waar ik tijdens het traject aan had gewerkt, kwam hier samen.
Sindsdien vertrouw ik als vanzelf meer op mijn eigen inzichten en mijn gevoel.
Ik mag er zijn. Ik omarm mijn kwetsbaarheid in plaats van haar te verbergen. En juist dat zorgt voor meer verbinding met anderen, iets wat ik als leidinggevende juist altijd graag wilde. Authentiek leiderschap betekent voor mij nu dat mijn kracht en mijn kwetsbaarheid naast elkaar mogen bestaan.
Ik ben minder bang om fouten te maken. Ik weet en accepteer dat ik niet perfect ben. Dat ik het met de beste intenties doe. En dat ik mag leren. Die mildheid naar mezelf brengt rust. Ik pieker minder, twijfel minder, overdenk minder. De constante innerlijke criticus is zachter geworden. Dat geeft ruimte. In mijn werk, in mijn hoofd en in mijn hart.
Als leidinggevende merk ik dat ik steviger sta.
Mijn waarden zijn helderder. Mijn visie draag ik uit zonder mezelf te verkleinen. Collega’s ervaren meer openheid en verbinding. Ik voel me niet langer opgeslokt door verwachtingen of masculiene leiderschapsnormen. Mijn vrouwelijke kracht, wat voor mij staat voor intuïtief, verbindend en helder, mag er zijn.
Terugkijkend ben ik ongelooflijk dankbaar dat ik dit traject ben aangegaan. Hoewel ik vooraf twijfelde of ik mijn levenslange patronen echt zou kunnen doorbreken, ben ik er met volle overgave ingegaan. Carla liet me mijn eigen proces doorlopen, in mijn tempo. Ze voelde haarfijn aan wat ik nodig had. Alles mocht er zijn. Niets was verkeerd. Zelfs wanneer ik dacht dat ik stil stond, hielp zij me zien dat juist daar beweging zat.
Wat me misschien nog het meest verraste, was dat de verandering niet voortkwam uit harde confrontatie of snelle oplossingen. Het gebeurde doordat ik mezelf serieus nam. Doordat er een veilige bedding was waarin ik kon onderzoeken, voelen en groeien. Door de opzet van het programma veranderden er dingen in mij als vanzelf.
En de verbinding met de kleine groep sisters was van onschatbare waarde. Vrouwen die, ieder op hun eigen manier, ook zochten naar authentiek leiderschap, persoonlijke ontwikkeling en een diepere verbinding met zichzelf. De sisterhood die ik voelde gaf mij herkenning en kracht.
Vandaag sta ik op een punt waarvan ik ooit alleen maar kon dromen. Ik voel vertrouwen, rust en innerlijke kracht. De investering in tijd, energie en aandacht blijkt een investering in de rest van mijn leven. Want wat ik heb teruggevonden, is niet alleen mijn leiderschap, maar mezelf.
En dat verandert alles.
Carla’s blik op dit coachtraject
Jill’s coachvraag ging voor mij in eerste instantie over bestaansrecht. Over de diepe overtuiging dat je pas van waarde bent als je voldoet, als je het goed doet, als je niemand teleurstelt. Veel vrouwen in leidinggevende posities herkennen dit: aan de buitenkant competent en ambitieus, vanbinnen nog steeds zoekend naar toestemming om er te mogen zijn, en om ruimte in te nemen.
In ons traject heb ik haar niet geleerd hoe ze zichzelf beter moest presenteren. Ik heb haar geholpen om laag voor laag af te pellen wat niet van haar was. De verwachtingen, de oude angsten, het patroon van aanpassen. Niet door haar te pushen of te confronteren om het confronteren, maar door een bedding te creëren waarin ze zelf kon gaan voelen: wat klopt voor mij? Waar verlaat ik mezelf? Wat vraagt erom uitgesproken te worden?
Het moment waarop zij dacht dat het “niet goed ging” – de onrust, het slechte slapen, het donkere gevoel – was in mijn ogen juist een teken dat er iets wezenlijks verschoof. Groei voelt zelden comfortabel. Het ego raakt zijn oude houvast kwijt. Wat ik dan doe als coach, is niet sussen of oplossen, maar naast iemand blijven staan. Vertrouwen houden wanneer zij dat zelf even niet kan. Zodat ze ervaart: ik kan dit dragen.
Haar echte doorbraak zat niet in een nieuwe functie of een zichtbare promotie. Die zat in het moment waarop zij op haar werk zei: “Zo ga ik niet meer verder.” Zonder masker. Zonder rol. Dat is voor mij authentiek leiderschap: niet harder spreken, maar eerlijker. Niet groter doen, maar steviger staan.
Wat zij heeft teruggevonden is geen trucje, maar innerlijke autoriteit. Mildheid voor zichzelf. Vertrouwen op haar intuïtie. En precies dát maakt haar krachtiger in haar rol. Want een leider die zichzelf niet langer verlaat, creëert veiligheid voor anderen om dat ook niet te doen.
