De ‘power of the pack’ als fundament

Femme Inspiratrice: Parisa Elah-Madadzadeh – Owner Diversity & Inclusion Center Aidyn

De Iraans-Nederlandse Parisa Elah-Madadzadeh vluchtte op jonge leeftijd met haar ouders naar Nederland. Niet alleen de reis, maar ook het opgroeien in een nieuwe cultuur en de onvoorwaardelijke inzet van haar ouders, zorgden voor een ongelooflijke drive naar een beter bestaan. Maar het creëerde ook een sterk verlangen naar een nieuwe koers: “Ik zocht en vond steun in het feminisme.”

Kun je vertellen over de reis die je als kind maakte?

Ik kom uit Iran, mijn hartland. Op mijn zevende vluchtten mijn ouders naar Nederland op zoek naar een betere toekomst voor hun dochter. Mijn moeder was toen eind twintig en mijn vader begin dertig. Samen hebben we alleen al tijdens die reis bergen overwonnen. We kwamen terecht in een asielzoekerscentrum in Haarlem en hebben daar zes jaar gewoond. In de tijd die volgde hebben we nog zes maanden in de oude Ripperda-kazerne geleefd en de resterende tijd in een kamer van vijftien vierkante meter aan de Leidsevaart.

Hoe was het om jezelf met die achtergrond te ontwikkelen?

Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging, werkte mijn vader zwart als schoonmaker. Van iemand bij wie hij thuis schoonmaakte, had hij gehoord dat het Stedelijk Gymnasium in Haarlem een goede school was. En hij deed iets uitzonderlijks: buiten mijn weten om ging hij met mijn schoolrapport naar naar de schoolleiding, met als resultaat dat ik er ook onderwijs mocht volgen. En dat is niet vanzelfsprekend voor statushouders of asielzoekers. Wat hij deed was dapper in de breedste zin van het woord, en ik voel nog steeds veel liefde voor wat hij toen voor me deed. 

In het pad dat daarna volgde heb je ook veel geworsteld. Hoe kwam dat?

Na de middelbare school heb ik verschillende studies gedaan. Niet met het oog op wat ik kan en leuk vind, maar met het idee van status en zekerheid en het eren van mijn ouders. Veel Iraniërs, in Iran of in Nederland, worden arts of ingenieur. En dat was een toekomst die mijn ouders ook voor mij zagen weggelegd. Heel begrijpelijk, omdat ze zelf niet hebben gestudeerd. Maar ik wilde geen arts worden en koos uiteindelijk voor de studie Bio-Farmaceutische Wetenschappen, en na mijn bachelor voor een studie Rechten. Mijn ouders vonden dat lastig. En ikzelf bij nader inzien ook, want ik bleef met deze studies kiezen voor zekerheid en niet voor wat mijn hart me echt ingaf. Het leverde me uiteindelijke een ongelukkige periode op, maar ook een cruciale les. Ik sta sterker in m’n schoenen en weet dat ik mijn keuzes niet meer laat afhangen van de verwachtingen van anderen.

Toch gaat dat niet vanzelf om dat te kunnen doen. Er zijn genoeg mensen die dat op hun 35e nog steeds doen. Dus wat heeft jou daarbij geholpen?

Mijn moeder had ooit tegen me gezegd: “Je bent niet minder of meer dan de kinderen die hier wonen. De dingen die je in je leven gaat meemaken hebben niets te maken met jouw afkomst. Laat je dus niets aanpraten.” Ik legde echter wél de link tussen mijn afkomst en gevoelens. Alles had te maken met het feit dat ik tussen twee culturen moest opgroeien. Ik besloot op mijn drieëntwintigste om in therapie te gaan bij een interculturele therapeut. Daar leerde ik dat de twee culturen waarin ik opgroeide haaks op elkaar stonden. Waar de een uitgaat van het individuele, directe en rebellie, gaat de ander uit van de groep, het indirect communiceren en gehoorzaamheid naar ouders. Het spanningsveld hiertussen en het vinden van mijn weg daarin zorgde bij mij voor veel verwarring, maar ook voor een drive om dit deel binnen mezelf verder te onderzoeken.

En wat kwam eruit dat onderzoek? 

Ik leerde mijn emoties te begrijpen, te herkennen en een plek te geven. Ik begreep daardoor steeds beter wie ik – tussen die twee culturen in – was. Wat daarin nog wel het meest vormend is geweest, is de strijd tegen de sociale normen en waarden waarin mijn ouders zijn opgegroeid. Ze sloten niet bij mij aan en ik maakte me er als jongvolwassene steeds meer van los. Maar het ging verder dan dat. Ik wilde me losmaken van allerlei sociaal bedachte constructies, dus ook de Nederlandse. In die tijd noemden m’n vrienden me voor het eerst grappenderwijs feminist. Ik kende dat woord niet eens, maar hoe meer ik me erin verdiepte, hoe meer ik me erin herkende. Met name in de vele gezichten van onderdrukking in verschillende maatschappijen en hoe diep dat in ons systeem zit. Je kunt wel zeggen: ik zocht en vond steun in het feminisme. Maar omdat ik niet alles herkende, ging ik nadenken over de elementen die voor mij belangrijk zijn. 

In welke gedachte van het feminisme herken je je dan het meest? 

De keuzevrijheid van vrouwen. Vrouwen zouden op welk gebied dan ook voor zichzelf moeten kunnen kiezen. Een vrouw zou al haar kansen moeten kunnen zien en mogen benutten. En niets mag haar in de weg staan. Als ze de top wil bereiken, als ze een abortus wil plegen, als ze niet wil studeren. Ik denk dat alle vrouwen zich zouden moeten vrijmaken van vooraf bedachte normen en zich moeten afvragen of ze echt hun eigen normen aan het volgen zijn. Is dat niet zo? Druk dan op de resetknop en kies voor jezelf. Ik zeg niet dat het makkelijk is en voor elke vrouw mogelijk is, maar het is in elk geval mijn gedachte achter feminisme. Wel merk ik dat veel vrouwen moeite met dit beeld hebben en zich er ook niet over uitspreken. 

Wat zou je in zo’n geval dan tegen ze willen zeggen?

Mijn gevecht is misschien een andere dan de jouwe, en dat kan soms zelfs botsen, maar dat betekent niet dat je elkaar niet kunt steunen. Dus laten we dat doen.

Zou je meer met het feminisme willen doen?

Zeker! Ik wil me in gaan zetten voor de verbinding tussen vrouwen. Mijn ervaring met vrouwennetwerken, binnen en buiten bedrijven, is dat het zich focust op werk waarbij vaak de struggle achter het succes uit het oog verloren wordt. Er wordt ook niet zo snel een brug geslagen tussen de struggles van witte en gekleurde vrouwen. Ik denk dat daar ruimte is om meer contact te leggen en vooruit te komen. Wat er nu gebeurt, is namelijk een segregatie van verschillende vrouwengroepen. Terwijl er wel overeenkomsten zijn en daarin kunnen wij verbinding vinden en voelen. We kunnen op een constructieve manier vrouwen issues onderling bespreken om vervolgens op zoek te gaan naar oplossingen. Gezondheid van vrouwen bijvoorbeeld is een universele zaak. 

Hoe wil je dat doen? 

Door workshops te organiseren voor vrouwen met verschillende achtergronden. Het moet een diverse groep zijn waarbij ik aan de hand van thema’s vooral hoop veiligheid en vertrouwen te creëren, en de ruimte om kwetsbaar te zijn. Hoe mooi zou dat zijn! Als je je echt veilig en gesteund voelt om je ervaringen te delen – bijvoorbeeld over seksisme – waarbij jouw ervaring niet door een andere vrouw wordt afgedaan als “zeuren”.

Het is niet per se mijn doel om allemaal als gelijkgestemden samen te komen. We hoeven het niet altijd eens te zijn met elkaar. Wat ik vooral wil bewerkstelligen is het onderlinge begrip. En juist hier komt mijn achtergrond goed tot z’n recht. Hier kan en wil ik een leiderschapsrol nemen. Ik weet namelijk als geen ander hoe ik een brug kan vormen. En veel belangrijker; ik weet ook door de worstelingen uit mijn verleden, dat verandering niet over één nacht ijs gaat. Het vergt een lange adem, verzet en toewijding. Misschien klinkt dat allemaal utopisch, maar ik geloof hier echt in!  

Dat is niet utopisch, dat is sisterhood! Ik zie de kracht ervan terugkomen in mijn eigen community van vrouwen die hebben deelgenomen aan The Women’s Leadership Program. Eerst luisteren en elkaar begrijpen, elkaar zien. 

Daarop voortbordurend: een eigenschap die als vrouwelijk wordt beschouwd is samenwerking. Als leider zou ik dus ook vrouwelijke communities willen waarin we gebruik maken van die eigenschap. Wanneer een vrouw haar kop boven het maaiveld steekt zegt de rest van de groep “ga!” Ze steunen haar omdat ze weten wát er voorafging aan het behalen van haar succes en voelen verbinding daarin. Dat creëert een gevoel van belonging  waardoor mensen ook gelukkiger zijn. Die vrouw voelt zich gesterkt door de steun, maakt onderdeel uit van een geheel. 

Succes wordt dan anders vormgegeven, het bestaat uit de kleinere dingen die je hebben geholpen ‘de top’ te bereiken. Als vrouwen the power of the pack erkennen en deze vorm van leiderschap durven te nemen, start de bouw van een nieuw en krachtig fundament. Vrouwen hebben de gave een ander in hun kracht te zetten. Potentie te zien en te voeden en vertrouwen te geven. Wat als we deze gave eens aan elkaar gaan besteden? Wij elkaar in onze kracht gaan zetten. Dán wordt een krachtige vrouw genormaliseerd – het is niet langer een uitzondering.

Als je zo praat over vrouwen in hun kracht zetten, dan moet ik toch ook denken aan wat je moeder tegen je had gezegd; dat afkomst er niet toe doet. Ik kan me voorstellen dat jij wel op een gegeven moment die link legde dat het er wél toe doet, maar in essentie resoneert die boodschap wel heel erg in de missie die er nu voor je ligt. 

Mijn proces brengt mijn moeder en mij dicht bij elkaar. Nog steeds. Toen haar laatst vertelde over deze transitie en naar het vormen van mijn droombaan, deelde ik met haar hier ook mijn onzekerheid over. Mijn moeder gaf me een peptalk waarin ik haar niet herkende. Op haar werk had ze een cursus weerbaarheid gehad en geleerd dat je je doelen moest visualiseren. Daar zat ze dan: “Je moet je doelen visualiseren en je moet de hele tijd tegen jezelf zeggen en er in geloven dat je daar komt. Dan kom je er ook. Als iets niet lukt, dan was het niet voorbestemd. In het Arabisch heet dat ‘het is niet makhtub’ ofwel ‘het was niet geschreven’. Maar ze zei ook: “Je moet nooit je droom opgeven.” Dit is een kant van mijn moeder die altijd wel in haar aanwezig was maar nooit zichtbaar is geweest. Zo mooi en krachtig! En ja, eigenlijk klopt dat wel, het is exact die steun en zichtbare kracht in vrouwen waar ik me voor wil blijven inzetten. Dit is waar mijn verlangen om draait; vrouwen dichter bij elkaar brengen.

Ben je geïnspireerd geraakt door Parisa’s verhaal? En wil je meer weten over haar, haar ervaringen of inzet voor vrouwencommunities? Laat dan hieronder een reactie achter of kom in contact met haar via LinkedIn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll To Top